En daar sta je met de sleutel van de auto in je hand achter je appartementje op de parkeerplaats van een beter dan gemiddeld wijkje in Amstelveen. Je hebt net je appartement verlaten waar twee Amerikaanse gasten binnen een week ongeveer een halve hasjplantage hebben weggepaft op het balkon. En inmiddels ook in het centrum een rookgordijn hebben achtergelaten. ‘Wat is het hier vreedzaam,’ vertelden ze me een kwartier geleden met een dikke joint in de hand op het balkon met uitzicht op de parkeerplaats.
De tv-reclames van Carglass kan ik dromen. Ze zijn nog irritanter en werken dus nog veel beter dan die van de Witte Reus die een berg wast en een beetje kost. Om over Robijntje maar te zwijgen. ‘Carglass repareert, Carglass vervangt. Hallo ik ben Henk van Carglass. Heeft u last van een sterretje? Ik kom hem lekker repareren.’ Henk rijdt in zijn Carglass busje, maar als je hem nodig hebt, is ‘ie te druk. En voor de tweede keer in successie is volgens Catootje van de Carglass telefooncentrale jouw ruit net niet aanwezig. Wat is de kans daarop eigenlijk? Volgens dezelfde reclame is de kans groter dat je de Lotto wint, dan dat een willekeurige autoruit niet op voorraad is. Het wordt dus de hoogste tijd om aan de Lotto te gaan deelnemen, concludeer ik. Catootje meldt me dat Henk tegen zessen zal arriveren. Dat helpt me niet naar Haarlem. Na een kwartier is er gelukkig vervangend vervoer geregeld. De Keizermobiel van Frens komt voorrijden inclusief Roel, de baldadige baardaap en Miep, de tomeloze Tomtom. Vooral Miep heeft het op haar heupen. Ze verzorgt met haar Brabantse stemgeluid een toeristische trip van formaat. ‘Let op,’ schreeuwt ze op een kaarsrechte weg en als er een bocht aan dreigt te komen, schreeuwt ze ruim van tevoren ‘Pas op bocht’. Zo duurt een ritje naar Haarlem ruim een uur en heb ik genoeg tijd om de afgelopen wedstrijden te beschrijven.
Al een paar maanden kampt Zeeburgia met een chronisch gebrek aan afmakers. Echte killers. Bombers als Gerd Muller, Peter Houtman, Wim Kieft en Kees Kist. Mannen die de kunst verstaan om de bal van een meter of vijf gewoon in het lege doel schuiven. Zonder overbodige poespas. Technisch misschien niet zo fraai, maar wel verdraaid effectief. Wat heb je aan oogstrelende aanvallen over zes of zeven schijven die voor het doel van de tegenstander op vakkundige wijze om zeep geholpen? Spits Ludo heeft niks met een schuivertje over de grond vanaf de vijfmeter lijn. Dat is nep. Voor hem moet de bal met minimaal honderd kilometer per uur als een raket inslaan tegen de netten. Hij raakt dan ook meestal het net achter het doel of blijft steken op de lat, waarna de bal alsnog in het net achter het doel belandt.
Spits Sergio krijgt het pas echt Spaans benauwd als hij de keeper met een puntgave loopactie heeft omzeild. Met een leeg doel in het vizier speelt hij liever een teamgenoot aan die in buitenspelpositie staat. Erg sociaal allemaal, maar wederom weinig effectief. Een week geleden liepen de Zeeburgianen na zestig minuten verslagen richting de middenlijn. Na ruim twintig opgelegde kansen en een goal, wist tegenstander Swift via de eerste halve kans het net te vinden. ‘Jongens er niks aan de hand,’ schreeuwde Ludo over het veld. ‘We hebben al zes keer tegen de lat geschoten.’ Hij kreeg gelijk. De Zeeburgianen hielden het hoofd koel en wonnen in het laatste kwartier dikverdiend met 3-1. Maar waarom moeten die ballen steeds tegen de lat? Dat vroeg uw verslaggever zich af. Want is het wiskundig gezien niet veel lastiger om steeds de lat te raken dan het net?
En daar gaan we weer. In de fantastische voetbalcoulisse van het roemruchte EDO hfc. Met een puike kunstgrasmat, een tribune met welgeteld één toeschouwer en een behoorlijk uit de kluiten gegroeide lokale Marcel, die bij EDO conciërge heet. Ruim een half uur lang worden dotten van kansen op vakkundige wijze om zeep geholpen door het spitsenduo Ludo en Sergio. Het balbezit van Zeeburgia ligt rond de 80 procent, maar wat koop je ervoor? EDO wordt na een half uur voor het eerst gevaarlijk. De spits van EDO, een giraf van tegen de twee meter, steekt dan voor de eerste keer zijn giraffenpoten uit en treft gelijk doel. De gelijkmaker van Sergio volgt gelukkig gelijk erna en levert een 1-1 ruststand op.
Na de rust komen de wissels. Jasper vervangt Ludo in de spits en Superturk die door de wekker is geslapen, blijkt om drie uur net op tijd te zijn voor de tweede helft. Zijn eerste actie is weergaloos, onnavolgbaar en vooral hilarisch. Ter hoogte van de middellijn dwarrelt een bal van rechts naar links over het veld. En hoewel iedereen er vanuit gaat dat Superturk die bal wel inhaalt, blijkt die bal hem net te slim en te snel af te zijn. Superturk geeft na de wedstrijd de schuld aan zijn te korte benen en het feit dat de bal rolde. Terwijl zijn ploeggenoten hem toch ook verwijten dat hij steeds vaker de training laat schieten om ergens een shoarmaschotel of een kapsalonnetje (XL) te scoren. Daarna komt die verrekte langnek van EDO alias de giraf weer eens langs om de bal met zijn uitsteekbare giraffenpoten in het Zeeburgiadoel te schieten. De 2-1 blijft een kwartiertje op de borden. De 2-2 van Zeeburgia volgt. Zeeburgia speelt gedecideerd. Alleen Superturk herinnert nog aan de eerste helft als hij vanaf de zestien de bal rustig in een leeg doel kan schuiven. Op zijn Ludo’s richt hij zijn forse lichaam naar achteren en weten zijn korte beentjes de bal zelfs over het vangnet te schieten. Als de nood hoog is, is de redding nabij. Jawel hoe fraai de 2-3 er ook invliegt, de verdediger van EDO grijpt naar zijn hoofd, terwijl de Zeeburgianen juichen. Maar zo vijf minuten voor tijd komt zijn redding als geroepen. Marques schuift even later ook nog de 2-4 binnen. Dan zit Roel inmiddels met zijn mobieltje op de app van voetbal.nl.
Volgens Roel is Zeeburgia tijdelijk koploper. Zeeburgia kan volgende week zelfs Herbstmeister worden. Dan komt concurrent WV-HEDW (Wilhelmina Vooruit - Hortus en Eendracht Doet Winnen of kortweg volgens Roel: 1,2,3,4,5,6,7 en 8) naar de Kruislaan. In de catacomben van de Haarlemsche Football Club Eendracht Doet Overwinnen hangen zwart-witfoto’s uit betere tijden. Van wedstrijden op het hoogste niveau tegen Ajax en Feyenoord. Het lijkt in bijna alles op een moderne versie van Zeeburgia. De conciërge van EDO moppert net als Marcel, maar daar waar Marcel aan een paar borrels genoeg heeft, lijkt zijn collega van EDO vooral een liefhebber van veel bier. Met een vers glas bier in de hand moppert hij door. ‘Zijn jullie eindelijk uitgedoucht?’ vraagt hij mij. ‘Ze douchen hun contributiegeld eruit, geloof ik. Bij Zeeburgia hebben ze van die energiebesparende douchekoppen, waaronder je na een half uur nog niet nat bent. Dus moeten ze het hebben van de uitwedstrijden,’ antwoord ik. ‘Oh, dat ken ik,’ zegt hij.
In de gezellige kantine staat André Hazes aan, zitten de ome Nico’s van EDO aan de bar elkaar te slim af te zijn over voetbal en alles waar je slimmer over kunt zijn en is alweer Roel los. ‘We moeten gaan trainen op afwerken. We doen alleen maar partijtjes.’ Daar is de oplossing. Thomas is het helemaal eens met Roel. Het is een periodiek terugkerend verschijnsel. Prietpraat voor het eerste kwartier van de derde helft. Luchtverplaatsing bij gebrek aan gesprekstof en vooral veroorzaakt door de afwezigheid van koning Willem (die zich al weer een wedstrijdje of wat alleen via nachtelijke emails meldt en daarin bijbels vol voetbalwijsheden wegpent, maar op zaterdag steevast niet komt opdagen) en Mark, die ook bij afwezigheid van Koning Willem sowieso genoeg gespreksonderwerpen op tafel werpt om het eerste half uur van de derde helft te vullen. Zeeburgia 2 traint al acht jaar lang. Niet op corners, niet op doelschoppen, niet op ingooien en niet op afwerken. Gewoon Old School. Keurtje. Een paar passen en dan kiezen. Geen poespas met pylonnetjes, rondootjes, driehoekjes, kwartetjes. Of een wijsneus op een regisseursstoel met een meter papier voor zijn neus en achttien stiften. Gewoon . ..
Heerlijk. Gewoon voetbal. Hoe gewoon kan het leven zijn. Mijn Amerikaanse vrienden zijn heelhuids teruggekeerd. Ze waarschuwen me op mijn balkon voor een verdacht vehikel. Ze zijn inmiddels deelgenoot geworden van het nachtelijke geweld op de parkeerplaats. Zo vriendelijke en vreedzaam is het ineens toch niet. Blijkt. Sowieso lachen de Amsterdammers niet. ‘Heb jij ze zien lachen Dan?’ vraagt Dale aan Dan. ‘Nee, en die winkels. Fuck, voor je het weet ben je er alweer uit. Het lijkt wel crisis. Er is nauwelijks iets te koop. In Amerika zijn de winkels veel groter.’ Dan glimlacht en toont me een Boliviaanse munt. ‘Is dit een Euro?’ Ik kijk naar het muntstuk dat verdomd veel weg heeft van een Euro. ‘Waar heb je die nou weer gescoord?’ vraag ik. ‘In een coffeeshop.’ Ik had het kunnen weten. ‘Called the Bush Master,’ voegt hij eraan toe. ‘They ripped you off.’
En dan is de wereld ineens weer verklaarbaar. Henk is niet Henk, maar Rodrigo. Carglass staat voor de deur. Het onraad verklaarbaar. Rodrigo wordt tijdens zijn werkzaamheden nauwkeurig in de gaten gehouden door het Amerikaanse duo. ‘He is ready,’ schreeuwt Dan vanaf het balkon, terwijl hij een hijs neemt vaneen jointje uit de Bush Master. ‘Meneer, alles is weer goed,’ zegt Rodrigo van Carglass als ik hem tegemoet wandel. ‘Wat hebben ze nou gedaan, die amateurs? De navigatie zit er nog in. De vorige keer hebben de inbrekers voor 3.000 euro aan schade aangericht. Zelfs de snoepjes hebben ze nu laten liggen. Waren ze bang of zo?’ ‘Nee, hoor. Ik heb dit niet eerder meegemaakt. Maar, alles wijst erop dat iemand een slaapplaats nodig had. Daarom was de bestuurdersstoel helemaal horizontaal gedraaid. Snap je?’
Ik snap het. Dus als je moe bent, tik je een autoruit in, draai je de bestuurdersstoel helemaal naar achteren en slaap je met je reet in het glas een heerlijke nacht weg. Of ik het ook begrijp? Volgende week speelt Zeeburgia 2 haar laatste wedstrijd voor de winterstop. Nordin, de genadeloze afmaker, is er dan hopelijk weer bij. Herbstmeister worden. Die titel neem ik graag mee in mijn koffer naar Incredible India. Naar India. India waar je alles begrijpt, maar er vervolgens niks van snapt. Of waar je alles denkt te snappen, terwijl je eigenlijk niks begrijpt.
Tot ooit of tot volgende week.
Eric
