‘Ik heb jullie naar veld 3 verplaatst,’ deelt Marcel mee. ‘Waarom dat?’ vraag ik. ‘We spelen altijd op veld 2. Of wil je ons gestuntel wegmoffelen in die uithoek zodat een argeloze toeschouwer niet huilend het sportpark verlaat?’ Marcel lacht. Hij heeft een legitieme reden. ‘Ik wil die kleintjes graag dichtbij hebben, dan hoeven ze niet zover te lopen.’
Zeeburgia 2 is na de winterstop bezig aan een geruisloze opmars. Daarvoor werden de meeste wedstrijden verloren en kampte het team met het probleem dat ze delen met veel andere teams van Zeeburgia. Na een verloren wedstrijd komen de Zeeburgiaanse voetbalprofessors, waarvan er heel veel rondlopen, vrijwel altijd tot dezelfde conclusie: ‘Zeeburgia was veel beter, maar heeft teveel kansen gemist. En als je de kansen mist…’ Onze eigen Van der Gijpen en Derksens lullen elke week recht wat krom is. ‘Scorebordjournalistiek. Die 0-5 had net zo goed 6-1 geweest kunnen zijn, als…’ Ergens bij 0-6 keert de realiteit terug en had Zeeburgia gewoon zijn dag niet.
Na de winterstop heeft Zeeburgia de rollen omgedraaid. Het voetbal is niet om aan te zien. Hotse-knotsen-begonia voetbal in het kwadraat. Maar, nu is het de tegenstander die zich tijdens de derde helft beklaagt: ‘We waren veel beter. Jullie hebben gezwijnd. Het had 4-1 voor ons moeten zijn in plaats van 1-4.’ Koning Willem en Rock ‘n’ Roel laten de tegenstander dan meestal uitrazen, gooien er wat bier in en komen ver in de derde helft toch nog tot de conclusie dat Zeeburgia heer en meester was.
Daarmee is het wedstrijdverslag van zaterdag 12 maart 2011 bijna af. In de eerste helft struikelt tegenstander RKAVIC over de bal die de Zeeburgianen van alle kanten in hun voeten leggen. Zeeburgia zelf heeft geen zin om over de bal te struikelen. Het resulteert in hotse-knotsen-begonia voetbal waarbij de tegenstander voornamelijk de tuinhuisjes achter het Zeeburgia-doel en de sloot torpedeert.
In de rust valt er eindelijk wat te genieten als enkele oude coryfeeën zich aandienen. Volker meldt zich trots. De ex-barkeeper van café Chaos heeft ondanks zijn drukke maatschappelijke leven even tijd gevonden om naar zijn oude voetbalmaten te kijken. ‘Volker donder eens op achter die goal,’ schreeuwt een Zeeburgiaan aan het begin van de tweede helft. ‘Zelfs als ik niet meedoe, loop ik nog in de weg,’ lispelt Volker. Na vijf minuten concludeert hij dan ook genoegzaam dat er niks is veranderd en kan hij in alle rust nadenken over zijn nieuwe carrière als internetguru. Een onderwerp dat in de derde helft nog uitgebreid aan bod zal komen.
Inmiddels heeft Ludo op het veld van zich doen spreken. Hij tekent met een fraaie schuiver voor het enige voetbalhoogstandje van de middag. Een half uur later heeft ook de uitstekende scheidsrechter er genoeg van en besluit tot de een-na-de beste actie van de wedstrijd: Hij fluit af.
De belangrijke derde helft begint buiten in een heerlijk zonnetje. Terwijl ome Nico zijn plekje op de hoek van de bar opzoekt, Rogier daar al staat te mokken over de A1 en Joop inmiddels ook is neergestreken, meldt Stephen (de geplaagde wondercoach van de A1) zich zoals elke thuiswedstrijd weer om een uniek Zeeburgia 2 shirt op te eisen. En zoals bij elke thuiswedstrijd wordt hij keurig het bos in gestuurd.
Dan is het zoals altijd tijd voor onze aimabele Brit Mark die vandaag vrijwel geluidloos over het veld paradeerde. Normaliter volgt er dan een relaas van een kwartier over al het onrecht dat Mark in de wedstrijd moest ondergaan. Over de scheidsrechter die geheel onterecht naar de stip wees na een loepzuivere handsbal van Mark. ‘Want wat kon Mark eraan doen dat hij met zijn arm naar de bal sloeg? Het lag aan de wind.’ En die keer dat hij een tegenstander bijna door midden schopte en zichzelf daarbij nog het ergst blesseerde. Maar een penalty? Dat was het zeker niet. ‘Ik raakte hem nauwelijks en had de intentie om de bal te raken,’ meldde hij tijdens zijn roemruchte kwartiertje na de wedstrijd. Ertegen in gaan heeft geen zin en dus krijgt Mark gewoon gelijk. ‘Ja, Mark, wij snappen er ook niks van. Waarom de scheids die tegenstander geen rood gaf. Want als hij niet met de bal de zestien in was gegaan, had jij hem niet hoeven te schoppen. Pure uitlokking.’
Maar vandaag is alles anders. Mark lijdt onder het leed dat in Japan wordt geleden. Zo komen de toehoorders van alles te weten over Japan, kerncentrales en natuurrampen. ‘Mijn Japanse vriendin zit thuis en die kan ik nu niet alleen laten.’ Het is een herhaling van zetten, want de stelligheid waarmee onze aimabele Brit zijn parate Japanse kennis eruit gooit overtuigt bijna alle toehoorders. Als Mark zich naar de uitgang spoedt, kaapt Koning Willem het blad met bier onder de ogen van zijn medespelers weg met de mededeling: ‘Het is te koud. We gaan naar de stamtafel.’ Dan begint de wedstrijd pas echt.
De hele wereldgeschiedenis inclusief het laatste nieuws uit Japan wordt aan de stamtafel aan een nadere analyse onderworpen. Floor meldt dat Mark hem vanochtend heeft gebeld. ‘Hij wilde dat we met rouwbanden om zouden spelen vanwege Japan. Of ik rouwbanden had.’ ‘Wat heb je daarop geantwoord?’ vraagt zijn broer Koning Willem die niet op het antwoord van zijn broer wacht. ‘Als we daar aan beginnen, kunnen we wel aan de gang blijven. Vorige week sloegen ze in Egypte elkaar de hersens in. Volgende week is het weer ergens anders raak.’
Het nieuws uit Japan verstomt bij de verhalen van Volker, die uitlegt dat hij met een nieuw concept de zakenwereld te slim af is. Zijn idee is een regelrecht gat in de markt. ‘Je kunt via mijn website een barkeeper huren. Zo eentje die ook op de tafel kan staan voor een striptease.’ 125 uur euro is het uurtarief dat hij in zijn hoofd heeft. Koning Willem ziet wel wat in het idee om in zijn nakie (maar wel met een minuscule peniskoker om) op een tafel in een zaal vol krijsende vrouwen met zijn heupen te wiegen. Als Volker hem vervolgens vertelt dat hij er bij zijn idee van uitgaat dat van de 125 euro er 110 euro aan zijn strijkstok blijft hangen, ebt Willems belangstelling weg. Ook ome Nico, die inmiddels keurig om half zeven van zijn barkruk is gestapt en bij de stamtafel een pauze heeft ingelast op weg naar het toilet, wordt gepolst voor het idee. ‘Jullie moeten je allemaal aanmelden voor het bestuur van Zeeburgia,’ luidt zijn antwoord. Gelukkig is Marcel nog wel bereid om naar het idee van Volker te luisteren. Mobiele nummers worden voor het gemak uitgewisseld.
En dan probeert onze Kaiser Frens het clublied van Zeeburgia in te zetten, waarvan de tekst hem tijdens een midweekse vergadering met het bestuur ter ore is gekomen. Jeroen Beck lepelde toen de complete tekst feilloos op, maar de reproductie van Frens verzandt al na een woord of twee. Om iets na zevenen strompelt de laatste RKAVIC’er de kantine uit. Daarmee wint Zeeburgia ook de derde helft.
Tegen achten komt er dan een eindelijk een einde aan de wedstrijd die om half drie begon. Het organisatiecomité van Zeeburgia 2 heeft dan ook de toezegging binnen van Koning Willem. Hij zal op zaterdag 2 april 2011 op een besloten bijeenkomst in de Casablanca aan de Zeedijk ten overstaan van het voltallige team een Koninklijke speech houden.
Maar op de grote vraag die dit wedstrijdverslag inleidde kwam in de langste helft, de derde, geen antwoord. Volgende week komt de nummer twee Fortius naar het sportpark aan de Kruislaan. Gaat Zeeburgia 2 die wedstrijd verliezen, terwijl ze veel beter voetballen? Of speelt Fortius de sterren van de hemel, maar blijft het met lege handen achter?
Volgende week omstreeks 16.15 uur volgt het antwoord op deze vraag.
Eric
