Zeeburgia 2-De Meer 6: 5-1

  • Afdrukken
  • E-mail
‘Geen scheidsrechter?’ Ook Zeeburgia 2 ontkomt niet aan de algehele maatschappelijke misère. Op zaterdag 2 oktober 2010 is er geen scheidsrechter. Marcel kijkt nerveus. Hij tikt een paar nummers in op zijn mobiel. Een paar minuten voor half drie komt het verlossende woord: ‘Ik heb een scheids.’ Niemand wil meer fluiten bij Zeeburgia,’ vertelde Marcel mij vorige week zondag. ‘Ze worden steevast verrot gescholden door het publiek.’ ‘Door supporters van de tegenstander zeker?’ antwoordde ik in al mijn onschuld. En dan valt het kwartje.

 

Het is net alsof je op zoek bent naar een nieuw bed en gelijk de eerste de beste advertentie van de lokale beddenboer voor lief neemt. Terwijl ze iedere week met hun advertenties in de lokale sufferdjes met 50 procent korting of meer lopen te pronken. Toch krijg je het Spaans benauwd als je zelf op zoek bent naar een nieuw bed. Je belt de lokale beddenboer uit de advertentie en vraagt of hij die korting over het weekeinde wil tillen. Natuurlijk doet hij enorm moeilijk, want zijn bedden vliegen vanzelf het raam uit. Maar, je prijst jezelf gelukkig als hij je matst. Je betaalt hem gelijk en wacht vervolgens eeuwen en dagen op dat bed… Onderwijl volg je het lokale sufferdje wel en komt er dan achter dat je beddenboer er elke week in staat met zijn allerlaatste aanbieding: 50 procent korting. Een beetje bed gaat ruim tien jaar mee en over tien jaar ben je het allang weer vergeten.

 

Zo kun je dus ook met gemak jarenlang rondlopen bij Zeeburgia. Als toeschouwer, kantinemedewerker, enthousiaste ouder van een zoon die de sterren van de hemel speelt of niet. En nimmer tot de ontdekking zijn gekomen dat de man in het zwart wel erg veel naar zijn hoofd geslingerd krijgt. Je zoon speelde een goede wedstrijd. Tijdens een discutabele overtreding heb je jezelf wel even laten gaan aan de lijn: ‘Scheids, ben je blind’ of ‘Scheids, het had verrekte leuk geweest als je voor die kamikaze-actie tegen mijn zoontje een geel of misschien wel een rood kaartje had getrokken’ of ‘Vuile uitfluiter, klootzak of mongool’.

 

Scheidsrechters in het amateurvoetbal zijn niet te benijden. Toch komen ze elk weekeinde weer opdraven. Sommigen dragen fier twaalf lintjes op hun borst – onderscheidingen van de KNVB voor hun hele oeuvre – en anderen willen gewoon een leuk potje voetbal in goede banen leiden. Hoe goed die banen zijn, bepalen ze zelf. En echt ze worden niet omgekocht omdat Zeeburgia E2 de drie punten harder kan gebruiken dan AFC E2, terwijl daar toevallig het zoontje voetbalt van de achterneef van de schoonzoon van prins Willem Alexander. Een scheidsrechter is ook maar een mens die ’s ochtends opstaat, zijn fluit in de tas gooit, kijkt waar hij vandaag weer heen moet en vervolgens door allerlei goed en minder goedbedoeld geschreeuw een potje voetbal richting een einde moet brengen.

 

En dan is het geinig om te zien dat zelfs de mannen die ervoor gestudeerd hebben, 38 trainersdiploma’s in hun zak hebben en opgaan voor nummer 39 nog steeds één ding niet begrijpen: Voetbal is voor meer dan de helft psychologie. Spelers die elke week een gele kaart pakken, zijn dom. Trainers die elke week aan de lijn staan en al hun frustraties verbaal afwentelen op de man in het zwart, zijn nog veel dommer. De cursus verstandig praten tegen een scheidsrechter is de belangrijkste voetbaltrainerscursus die nog uitgevonden moet worden.

 

De scheids heeft altijd gelijk. Of hij nou door de KNVB is uitgezonden als thuis- of uitfluiter, of gewoon een Zeeburgiaan is, die in zijn vrije tijd graag wil dat iedereen in het weekeinde even Ronaldo, Van der Vaart of Berbatov kan nadoen. Ze doen allemaal hun stinkende best. Ook al is het beste voor u even niet goed genoeg.

 

Zeeburgia 2 speelde een fraaie wedstrijd. De clubscheidsrechter van Zeeburgia floot een perfecte partij. Niemand zeikte of zeurde tegen hem. En ach? Waarom hij affloot op het moment dat onze onvertogen Spanjaard Fran de 6-1 intikte? Niemand is volmaakt.

 

Zeeburgia 2 was na afloop blij met de soevereine 5-1 overwinning. Het had 10-1 moeten zijn. De eerste goal van Walter werd uitbundig gevierd. De 1-1 was slechts een heel tijdelijke dip. Omdat nog geen minuut later de 2-1 tegen de touwen ging. En met Sergio die in de tweede helft weer twee keurige goaltjes meepikte en Ludo die zijn gemiste strafschop in tweede instantie toch mocht verzilveren, werd het 5-1.

 

Vanaf volgende week krijgen alle scheidsrechters van de Zeeburgia-supporters langs de lijn een fantastisch applaus na het laatste fluitsignaal. Als dank dat ze hun weekeinde weer hebben opgeofferd om anderen van dienst te zijn. Ongeacht of ze slecht, beroerd, goed of uitstekend hebben gefloten. En als u denkt dat u het beter kunt? Clubscheidsrechters zijn van meer dan welkom. Marcel is zeven dag per week en bijna vierentwintig uur per dag bereikbaar.

 

Eric

 

 
© 2010 a.v.v. Zeeburgia